Suya bağlı, güneşe bağlı, benim onu sevmeme bağlı...

Çocuk, her Cuma aynı yere oturuyordu: ıhlamurun gölgesinde, gülün karşısında. Gözlerinde buğulanan külliyenin ferah avlusu; hasırları, seccadeleri ve en arka saflara serilmiş kartonlarıyla âdeta yelkenlilerle dolu gök deryanın masmavi ortası idi.

Cümle kapısından girince, sağa kıvrıldı ve cemaatin arasından atlaya atlaya yerine ulaştı. Hasırların en küçüğüne, yedi kişi rahat rahat oturabilecekken, beş kişinin sereserpe oturması, çocuğun kendi yerini bulmasını hiç de zorlaştırmıyordu.

Yerinin ayrılmış olduğunun imtiyazlı tavrıyla oturacağı safa sokulurken istihzalı bir gülümseme aldı çehresini. Rahatlarını bozduğunu ekşiyen yüzlerinden anlayabiliyordu adamların; onların durumu, saklanması güç, komik bir ifade biçimi olarak göründü.

Bu hafta da çok cepli yelekleriyle sağındakilerin esnaf; kravat ve günlük traşlarıyla solundakilerin memur olduğunu hemen anlayabilmişti. Hoparlörün cızırdayan sesine karışan vâizin ıslah edici nasihatları, kulağına kesik kesik ulaşıyordu. Buna pek aldırış etmezdi. Çünkü zihninde bu ânı, seslerden ziyade, görüntülere açık bırakmıştı.

Etrafı seyretmek gibi eğlenceli başka ne olabilirdi ki şu dakikalarda. Dairevî bir şadırvanın etrafındaki musluklardan akan gümüş sulara dalan ve çizgi çizgi uzayan sıranın kendilerine gelmesini sabırla bekleyen, sonbaharın serin rüzgârıyla ürperen, açıkta bıraktıkları uzuvlarının hafif titremelerini yüreklerinde hisseden mümin alınlar...

Kestanenin dallarında saklambaç oynayan kargalar, hasır örgülerde dolaşan karıncalar, garip, küçük bir pervanenin ileri geri oynayan antenleri, caminin kubbesi, minaresi, sağdaki adamın iri, siyah, kare taşlı yüzüğü, soldaki adamın bileklerinden sarkan acayip işaretlerle dolu ilginç kol düğmeleri, birbiri üstüne çıkmış ayakkabı çiftleri, yeşil demir parmaklıklardan görünen ve duvar dibinden birbiri ardınca geçip giden insan kümeleri, kapıların köşelerinde, başları öne eğik namazın bitimini bekleyen dilenciler...

Çocuğu, en çok etrafındakiler meşgul ediyordu.

Bütün bu temâşalardan onu vazgeçirecek, yine bir temâşa idi. Dalından kırılmış bir goncagül... Gül fidanının baş aşağı sarkmış biricik gülü... Çocuğun secde mahalinin tam üstüne eğilmiş, ince yeşil bir kabuğa ilişik, dalın kırıldığı yerden soyulmuş, kabuğunun birkaç tellik ince lifine tutunmuş, askıda bir goncagül...

Çocuğun o anda bütün dikkati, çehresinde karar kılmış soluk bir ciddiyete bürünüverdi. Onu bu ciddiyetin yoğunluğundan vazgeçirecek, vakti gökyüzüne dalga dalga serpen kutsî sedâ, ezan-ı Muhammedî okunmasaydı eğer; çocuk, sanki tunç bir heykele tahavvül edecekti. Toparlanıp Cuma'nın ilk sünnetini edâ etti.

Sekiz secde, dört rükû, iki ka'de-i ahîre arasından kaçamak gözlerle seyrettiği yine oydu. Rüzgârın boşlıkta salladığı goncagülün bir sarkaç gibi takallüsü, rûhunda ters yüz ettiren bir tesire dönüşmüştü.

Son Güncelleme: 27-01-2012 11:39